Ես կարդացի Պաուլո Կուելյոյի <<Խոսեի սանդալները>> աշխատությունը, հենց դասի ժամանակ։ Սովորաբար ակնածանքով եմ վերաբերվում այսպիսի հուզիչ պատմություններին, բայց այս անգամ, չէ։ Ես Ամանորյա պատմություններ շատ շատ եմ սիրում, և միշտ իմ ներսում տաքություն եմ զգում կարդալիս։ Այս պատմության իմաստներից մեկն այն էր(ըստ իս)՝, որ ցանակցած դեպքում լավությունը հետ է վերադառնում։

Մեր ճամփորդության ժամանակ եղանք Էջմիածնում։ Եղանք տարբեր վայրերում։ Օրինակ՝ Հռիփսիմեի տաճարում։ Այն իրոք շքեղ էր։ Տաճարի ամենախորքում գտնվում էր Հռիփսիմեի գերեզմանը (ես այդքան էլ վստահ չեմ)։ Զբոսնեցինք քաղաքով, ամենուրեք տիրում էր Ամանորյա տրամադրություն։ Մինչ մենք զբոսնում էինք, և ոչ միայն… …մեր ընկերները Մհեր Աբեղյանի թանգարանում էին։ Եթե դրամապանակս չմոռանայի ավտոբուսի մեջ, ես էլ միգուցե թանգարանում […]